Wolna Palestyna

12/10/2016

Szymon Peres: Izraelski zbrodniarz wojenny, którego ofiary Zachód zignorował

Filed under: Uncategorized — Wolna Palestyna @ 14:18

Szymon Peres, który zmarł w środę (28.09.2016) w wieku 93 lat, po udarze, jakiego doznał 13 września, uosabiał rozbieżności między obrazem Izraela na Zachodzie, a jego rzeczywistą krwawą, kolonialną polityką w Palestynie oraz w całym regionie.

peres-latuff

Peres urodził się w 1923 roku na terenie obecnej Białorusi, a w latach 30. jego rodzina wyemigrowała do Palestyny. Jako młody mężczyzna Peres przyłączył się do Hagany, zbrojnego ugrupowania, które przede wszystkim ponosi odpowiedzialność za czystki etniczne palestyńskich wsi w latach 1947-49, podczas Nakby.

Mimo, że gwałtowne wysiedlenia Palestyńczyków są przedmiotem historycznych rozważań, Peres zawsze podkreślał, że siły syjonistyczne „podtrzymały czystość broni” („purity of arms” – jedna z oficjalnych doktryn etycznych Izraelskich Sił Obronnych – przyp. tłum.) podczas tworzenia państwa Izrael. W rzeczywistości przed powstaniem Izraela twierdził on nawet, że „nic tam nie było”.

Przez siedem dekad Peres pełnił urząd premiera (dwukrotnie) oraz prezydenta, choć w rzeczywistości nigdy nie wygrał oficjalnie wyborów krajowych. Był członkiem 12 gabinetów, w których zasiadał jako minister obrony, spraw zagranicznych i finansów.

Prawdopodobnie najbardziej znany na Zachodzie jest ze swojej roli, jaką odegrał w trakcie negocjacji, które doprowadziły do tzw. Porozumień z Oslo w 1993 roku, dzięki czemu wraz z Icchakiem Rabinem i Jaserem Arafatem otrzymał Pokojowa Nagrodę Nobla.

Jednak dla Palestyńczyków oraz ich sąsiadów na Bliskim Wschodzie jego osiągnięcia życiowe są odmienne od jego reputacji na Zachodzie jako niestrudzonego „gołębia”. Poniżej znajduje się niewyczerpujące podsumowanie osiągnięć Peresa w służbie kolonializmowi i apartheidowi.

Broń nuklearna

Między 1953 a 1965 rokiem Peres pełnił najpierw funkcję dyrektora generalnego izraelskiego ministerstwa obrony, a następnie wiceministra obrony. W tym czasie, Peres był opisywany jako „architekt izraelskiego programu nuklearnego”, który do dnia dzisiejszego „pozostaje poza kontrolą Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA)”.

W roku 1975, jak ujawniły tajne dokumenty, Peres spotkał się z ministrem obrony RPA PW Botha i „zaoferował sprzedaż głowic nuklearnych apartheidowskiemu reżimowi”. W 1986 roku Peres autoryzował operację Mossadu, której celem było porwanie w Rzymie Mordechaja Vanunu, który ośmielił się ujawnić posiadanie przez Izrael arsenału nuklearnego.

Obieranie za cel palestyńskich cywili

Peres odegrał kluczową rolę w reżimie wojskowym nałożonym na Palestyńczyków do 1966 roku, pod którym władze przeprowadziły masową grabież gruntów oraz dokonały wysiedleń.

Jedno z jego narzędzi stanowił Artykuł 125, który pozwalał na zadeklarowanie palestyńskiej ziemi mianem zamkniętej strefy militarnej. Właściciele ziemi nie mieli do niej dostępu, więc była ona konfiskowana jako „nieuprawiana”. Peres wychwalał Artykuł 125 jako środek służący „bezpośredniej kontynuacji walki na rzecz osadnictwa żydowskiego i żydowskiej imigracji”.

Peres pełniąc rolę dyrektora generalnego ministerstwa obrony obrał za cel „judaizację” Galilei; to znaczy prowadzenie polityki mającej na celu zmniejszenie proporcji palestyńskich obywateli w porównaniu do izraelskich w tym regionie.

W 2005 roku, jako wicepremier w gabinecie Ariela Szarona, Peres ponowił swój atak na palestyńskich cywili, przygotowując plany zachęcania Izraelczyków do przenoszenia się do Galilei. Przygotowany przez niego plan „rozwoju” obejmował 104 społeczności, z czego 100 z nich stanowiło społeczności izraelskie.

W tym samym roku podczas tajnych rozmów z amerykańskimi urzędnikami Peres twierdził, że państwo Izrael „straciło milion dunamów (tysiąc kilometrów kwadratowych) ziemi w regionie Negev na rzecz Beduinów”, dodając, że „rozwój” regionu Negev oraz Galilei „może spowolnić to, co określił mianem zagrożenia demograficznego”.

Wspieranie nielegalnego osadnictwa na Zachodnim Brzegu

Choć izraelski projekt osadniczy na Zachodnim Brzegu jest przede wszystkim związany z Likudem oraz innymi prawicowymi partiami nacjonalistycznymi, to w rzeczywistości za jego początek na nowo podbitych terytoriach palestyńskich odpowiedzialna jest Partia Pracy, a Peres był tego projektu entuzjastycznym uczestnikiem.

W trakcie kadencji Peresa jako ministra obrony, od 1974 do 1977 roku, rząd Rabina utworzył wiele kluczowych osiedli na Zachodnim Brzegu, w tym osiedle Ofra, którego duża część została zbudowana na skonfiskowanej prywatnej palestyńskiej ziemi.

Odgrywając kluczową rolę w początkowych dniach powstawania przedsiębiorstwa osadniczego, w ostatnich latach Peres interweniował, podważając jakiekolwiek środki, nieważne jak skromne, mające na celu sankcjonowanie nielegalnych kolonii — zawsze oczywiście w imię ochrony „negocjacji pokojowych”.

peres-gaza-latuff

Masakra w Kanie

Jako premier w 1996 roku Peres nakazał i nadzorował przeprowadzenie „operacji grona gniewu„, podczas której izraelska armia zabiła 154 cywilów w Libanie oraz raniła 351 osób. Operacja, którą powszechnie uważa się za przedwyborczy pokaz siły, była celowo skierowana w libańskich cywili.

Według oficjalnej witryny internetowej Izraelskich Sił Powietrznych (w wersji hebrajskiej, nie w angielskiej), w trakcie operacji dokonano „masowych bombardowań wiosek szyickich w południowym Libanie, aby spowodować przepływ ludności cywilnej na północ, w stronę Beirutu, stosując tym samym presję na Syrię i Liban, aby państwa te powstrzymały Hezbollah”.

Najbardziej znanym incydentem podczas tej kampanii była maskara w Kanie, kiedy to Izrael ostrzelał teren ONZ, zabijając 106 chroniących się tam cywilów. Raport ONZ stwierdził, że w przeciwieństwie do zaprzeczeń ze strony Izraela, jest „mało prawdopodobne”, aby ostrzał „był wynikiem technicznych i/lub proceduralnych błędów”.

Później izraelscy strzelcy powiedzieli izraelskiej telewizji, że nie odczuwają żalu z powodu maskary, ponieważ zabito podczas niej „tylko bandę Arabów”. Jeśli chodzi o Peresa, również miał on czyste sumienie: „Wszystko odbyło się zgodnie z czystą logiką oraz w sposób odpowiedzialny”, powiedział: „Jestem spokojny”.

Gaza – broniąc blokady i brutalności

W ciągu ostatniej dekady, w czasie gdy Strefa Gazy była obiektem niszczycielskiej blokady oraz trzech wielkich ofensyw, Peres okazał się jednym z najważniejszych światowych ambasadorów Izraela. Pomimo globalnego oburzenia wobec takiej polityki, Peres stale wspierał stosowanie odpowiedzialności zbiorowej oraz militarnego bestialstwa.

Na przykład w 2009 roku pomimo wezwania do zaprzestania Operacji Płynny Ołów przez izraelskie organizacje praw człowieka, Peres opisał „solidarność narodową stojącą za operacją wojskową” mianem „izraelskiej najdonioślejszej chwili”. Według Peresa celem ataku „było wyprowadzenie silnego ciosu ludności Gazy, tak by straciła ona apetyt na strzelanie do Izraela”.

W trakcie Operacji Filar Obrony w listopadzie 2012 roku Peres „wziął na siebie zadanie pomagania w wysiłkach izraelskiego public relations, komunikując przywódcom światowym izraelską narrację”, jak to opisano w Ynet News. W przeddzień izraelskiej ofensywy „Peres ostrzegł Hamas, że jeśli chce normalnego życia dla mieszkańców Gazy, to musi zaprzestać wystrzeliwania rakiet w kierunku Izraela”.

W 2014 roku, podczas bezprecedensowego bombardowania Gazy, Peres po raz kolejny postanowił wybielić zbrodnie wojenne. Po tym, jak siły izraelskie zamordowały 4 małych chłopców grających w piłkę na plaży, Peres wiedział kogo obciążyć winą – Palestyńczyków: „Był to obszar, na którym ostrzegaliśmy, że będzie zbombardowany”, powiedział: „I niestety nie zabrali stamtąd dzieci”.

Peres bronił również duszącej blokady Strefy Gazy, potępionej międzynarodowo jako forma zakazanej odpowiedzialności zbiorowej i to właśnie ze względu na to, że ma ona formę kary zbiorowej. Jak to Peres ujął w 2014 roku: „Jeśli Gaza wstrzyma ogień, nie będzie potrzeby blokady”.

Wsparcie Peresa dla stosowania odpowiedzialności zbiorowej zostało również poszerzone o kwestię Iranu. Wypowiadając się w 2012 roku w sprawie doniesień o tym, że sześć milionów Irańczyków chorych na raka, z powodu sankcji nie ma dostępu do leczenia, Peres powiedział: „Jeśli chcą wrócić do normalnego życia, to niech się staną normalni”.

Nieskruszony do końca

Peres zawsze wypowiadał się na temat celu porozumienia pokojowego z Palestyńczykami. Jak powiedział w 2014 roku: „Głównym priorytetem jest zachowanie Izraela jako państwa żydowskiego. To jest nasz główny cel, o to walczymy”. W ubiegłym roku powtórzył te sentymenty w wywiadzie dla AP, mówiąc: „Izrael powinien wdrożyć rozwiązanie dwupaństwowe dla swojego dobra”, tak aby nie „stracić żydowskiej większości”.

To, przypomnijmy, kształtowało poparcie Partii Pracy dla Porozumień z Oslo. Rabin, przemawiając w Knesecie niedługo przed jego zabójstwem w 1995 roku, wyraził jasno, że to, co Izrael starał się osiągnąć w Porozumieniach z Oslo, było palestyńskim „bytem”, będącym czymś „mniejszym od państwa”. Jerozolima stanie się niepodzielną stolicą Izraela, kluczowe osiedla zostaną zaanektowane, a Izrael pozostanie w Dolinie Jordanu.

Klika lat temu Peres określił Palestyńczyków mianem „samo ofiarności”. Dodając: „Robią z siebie ofiary. Są ofiarami własnych niepotrzebnych błędów”. Tak okrutna protekcjonalność była charakterystyczna dla człowieka, dla którego „pokój” zawsze oznaczał kolonialną pacyfikację.

Źródło: https://www.middleeastmonitor.com/20160928-shimon-peres-israeli-war-criminal-whose-victims-the-west-ignored/

Za: palestyna24.pl

 

 

 

 

Reklamy
TrackBack URI

Blog na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: