Wolna Palestyna

20/07/2010

Dzieci zabite w wyniku wyburzania domów

Filed under: Uncategorized — Wolna Palestyna @ 01:18

Amnesty International, Zabijanie przyszłości: Dzieci na linii ognia

Londyn, październik 2002, s.7

W Dżeninie, Nablusie i innych miejscowościach ISO [izraelskie siły okupacyjne] rozjeżdżały buldożerami szereg domów w czasie, gdy ich mieszkańcy, w tym także dzieci, znajdowali się w środku. W innych przypadkach ISO wysadzały domy przy użyciu materiałów wybuchowych, nie ewakuując przy tym mieszkańców domów sąsiednich, które także zostały zniszczone bądź uszkodzone wskutek eksplozji. W niektórych przypadkach cywile, w tym dzieci, zginęli bądź zostali pogrzebani żywcem pod gruzami wyburzanych domów. W przypadkach zbadanych przez Amnesty International najwyraźniej nie dano ostrzeżenia w celu bezpiecznej ewakuacji cywilów, zanim przystąpiono do wyburzania domów.

Trójka dzieci, Abdallah, Azam i Anas al-Szu’bi, w wieku lat 4, 7 i 9, ich brzemienna matka oraz czwórka innych krewnych, zginęli pod gruzami swego domu, który ISO zburzyły 6 kwietnia 2002 roku w Qasbah (Starym Mieście) w Nablusie, w godzinach ścisłej godziny policyjnej narzuconej przez ISO. Dwoje ocalonych zostało ostatecznie wydobytych spod gruzów blisko tydzień po zburzeniu domu. Sąsiedzi rodziny, z którymi rozmawiała Amnesty International stwierdzili, że ISO nie dały żadnego ostrzeżenia przed rozpoczęciem wyburzania domu przez buldożery, i że oni sami zostali ostrzelani, kiedy naruszyli godzinę policyjną, usiłując poszukiwać tych, którzy przeżyli wśród gruzów.

Mahmud Umar al-Szu’bi, kuzyn dzieci, powiedział Amnesty International, że po południu 12 kwietnia godzina policyjna została uchylona na dwie godziny i wówczas poszedł szukać swojego ojca i siostry. Kiedy przyszedł na miejsce domu rodzinnego, zobaczył, że praktycznie nic z niego nie zostało. Według relacji Mahmuda, zaczął on z pomocą sąsiadów kopać pośród ruin, mając nadzieję znaleźć pod gruzami żywych krewnych. Ponieważ zaczęło padać, błoto uczyniło zadanie jeszcze trudniejszym. Kontynuował on kopanie po przywróceniu godziny policyjnej i kilka razy został ostrzelany; późno w nocy ratownicy natrafili na mały otwór na poziomie parteru, gdzie kiedyś stał dom. W pozostałej tam małej przestrzeni znaleźli jego 68-letniego wuja Abdullaha wraz z 67-letnią żoną Szamsą, którym udało się przetrwać. Kopiąc w dalszym ciągu, o godzinie 1.30 w nocy znaleźli ciała pozostałych członków rodziny, którzy zginęli wtuleni w siebie, w jednym małym pokoju: jego ojca Umara, siostrę Fatimę, kuzyna Samira wraz z będącą w siódmym miesiącu ciąży żoną Nabilą, oraz ich trójką dzieci: Abdallahem, Azamem i Anasem, oraz jeszcze jednego kuzyna, Abira. Sąsiedzi powiedzieli potem Mahmudowi, że słyszeli krzyki rodziny przebijające się przez hałas buldożera, ale nie byli w stanie iść im na ratunek, zaś buldożer osunął się, miażdżąc dom, który zbudowany był na zboczu.

Norman G. Finkelstein, „Wielka hucpa – o pozorowaniu antysemityzmu i fałszowaniu historii”
(Beyond Chutzpah – On the Misuse of Anti-Semitism and the Abuse of History)

Reklamy
TrackBack URI

Blog na WordPress.com.

%d blogerów lubi to: