Działania wojenne Izraela przeciwko Syrii – szaleństwo czy zimna kalkulacja?

F. William Engdahl

W dniach 3–4 maja Siły Obronne Izraela przypuściły dwa ataki bombowe na obiekty położone na terytorium Syrii, w tym na wojskowy ośrodek badawczy w pobliżu lotniska w Damaszku. Rzecznik Izraela nie był skłonny do wzięcia odpowiedzialności, za to administracja Baracka Obamy potwierdziła i zaaprobowała atak bombowy na terytorium niepodległej Syrii. Według prawa międzynarodowego Izrael podjął działania wojenne przeciwko Syrii i tym samym pogwałcił Kartę Narodów Zjednoczonych.

Rzekomym usprawiedliwieniem rządu premiera Benjamina Netanjahu, który zdaje się ustanawiać prawa dla samego siebie jako normy prawa międzynarodowego, było twierdzenie, że celem bombardowania był magazyn z irańskimi rakietami Fateh-110 – pociskami, które mogą „zmienić zasady gry” i które miały trafić do libańskiego Hezbollahu. W styczniu Izrael dokonał podobnego ataku. Jego celem był konwój przewożący zaawansowane systemy rakietowe dla Hezbollahu, które mogłyby utrudnić Izraelowi ewentualne wtargnięcie w przestrzeń powietrzną Libanu.

Aby zorientować się o co chodzi, warto przyjrzeć się przebiegowi wydarzeń. 27 kwietnia, zanim Izrael przeprowadził nalot na Syrię, zastępca ministra spraw zagranicznych Rosji, Michaił Bogdanow „konstruował” w Bejrucie nowy sojusz Rosji i Hezbollahu. Według Debka.com, internetowego serwisu informacyjnego związanego ze środowiskiem wywiadu izraelskiego: „Była to odpowiedź Putina na apel Obamy o współpracę w zakończeniu konfliktu w Syrii. Obama zareplikował dając Izraelowi zielone światło do ataku na cele irańskie i Hezbollah” [1].

30 kwietnia przywódca Hezbollahu, Hassan Nasrallah, ogłosił po raz pierwszy publicznie, że Hezbollah jest gotowy czynnie wesprzeć rząd Bashara al-Assada w jego walce z Al-Kaidą i różnej maści zagraniczną i wewnętrzną „opozycją”. Oznajmił również, że oskarżenia o użycie przez syryjskie wojska rządowe broni chemicznej (sarinu) są sfabrykowane po to, aby usprawiedliwić zagraniczną interwencję. W tym samym czasie Iran wezwał ONZ do przeprowadzenia śledztwa w sprawie użycia broni chemicznej w Syrii.

Kulisy zamachu terrorystycznego na mediatora ONZ dla Palestyny Folke Bernadotte w 1948 roku

dr Adam Krawczyk

Hrabia Folke Bernadotte, mediator ONZ-tu

14 maja 1948 r. po niepokojących doniesieniach na temat exodusu Palestyńczyków przedstawianych w prasie i na forach międzynarodowych oraz w wyniku napiętej sytuacji na Bliskim Wschodzie, Zgromadzenie Ogólne ONZ w rezolucji 186/II zdecydowało wyznaczyć międzynarodowego mediatora, który uspokoiłby sytuację w tym regionie i spróbował pogodzić zwaśnione strony. Decyzja ta zbiegła się z chwilą ogłoszenia przez Dawida Ben Guriona powstania państwa Izrael. Na mediatora 20 maja wybrano cieszącego się powszechnym szacunkiem szwedzkiego arystokratę, hrabiego Folke Bernadotte – członka szwedzkiej rodziny królewskiej. W czasie II wojny światowej był on reprezentantem Międzynarodowego Czerwonego Krzyża i dzięki jego zabiegom dyplomatycznym i rozmowom m.in. z Heinrichem Himmlerem udało się mu uratować z obozów koncentracyjnych ponad dwadzieścia tysięcy Żydów 1.

Prosyjonistyczny mediator… przeciw syjonistom?

David Hirst w książce The Gun and the Olive Branch o stosunku Bernadotte do powierzonej bliskowschodniej misji pisał: „chociaż przybył on do Palestyny ze ścisłym wyobrażeniem swojej roli jako mediatora, nie okazując żadnego strachu i przychylności (żadnej ze stron – przyp. A.K.), w rzeczywistości był nastawiony pro syjonistycznie. Było to naturalne z powodu przerażającej skali nazistowskiej masakry Żydów […]. Ponadto, jak większość Europejczyków, odczuwał odruchową sympatię do syjonistów, z których większość była Europejczykami. […] Nie jest zaskakujące, że Bernadotte był skłonny zobaczyć zarówno problem jak i jego rozwiązanie oczami syjonistów” 2. Jednak jego przyjazd i misja nie spotkały się ze zrozumieniem w syjonistycznych kręgach, gdyż wiązałyby się one z narzuceniem ustaleń listopadowej rezolucji Zgromadzenia Ogólnego, a to oznaczałoby powrót uchodźców i przyznanie palestyńskim Arabom państwa głównie po lewej stronie Jordanu.

Prosto o syjonizmie: co oznacza żydowski nacjonalizm

Straight Talk About Zionism: What Jewish Nationalism Means

ihr.org/zionism0409.html

Autor: Mark Weber, tłumaczenie: Ussus

Teodor Herzl – “twórca” syjonizmu

Ważne jest, by zrozumieć syjonizm nie tylko dlatego, że jest wpływową ideologią i potężnym ruchem społeczno – politycznym, ale również dlatego, iż w jego powszechnym rozumieniu mieści się wiele ignorancji, błędów i celowej dezinformacji.

Jeśli poszukasz słowa „syjonizm” w zwykłym amerykańskim słowniku, to co znajdziesz będzie bardzo prawdopodobnie nieścisłe, lub w ostateczności prowadzące do niewłaściwych wniosków. Np. popularny i rzekomo autorytatywny amerykański słownik w moim biurze definiuje syjonizm jako „Ruch niegdyś prowadzący do ponownego założenia, obecnie wspierający narodowe państwo żydów Izrael”(1). Definicja ta, typowa dla amerykańskich prac naukowych, jest gorzej niż myląca. Jest kłamliwa.

Założycielem nowoczesnego ruchu syjonistycznego był żydowski pisarz Teodor Herzl. W latach 90. XIX w. mieszkał w Paryżu, gdzie pracował jako dziennikarz dla wpływowej wiedeńskiej gazety. Był bardzo poruszony rozprzestrzeniającym się ówcześnie we Francji antysemityzmem i antyżydostwem. Wiele rozmyślał o typowych napięciach, braku zaufania i konfliktach pomiędzy żydami i nieżydami, które istniały przez stulecia. Doszedł do wniosku, że znalazł rozwiązanie tego starego problemu.

Herzl wyłożył swoje poglądy w książce napisanej po niemiecku pt. „The Jewish State” (Der Judenstaat) [„Żydowskie państwo”]. Praca opublikowana w 1896 r. jest manifestem lub też podstawowymi założeniami ruchu syjonistycznego. Półtora roku później Herzl zwołał pierwszą międzynarodową konferencję syjonistyczną. Pięćdziesiąt jeden lat później, kiedy „państwo Izrael” zostało uroczyście proklamowane, na spotkaniu w Tel Avivie ponad mównicą konferencyjną zawisł stosownie duży portret Herzla.

W swojej książce Herzl wyjaśniał, że bez względu na miejsce zamieszkania oraz obywatelstwo, żydzi stanowią nie tylko wspólnotę religijną, ale są również wspólnotą nacyjną, narodem. Użył niemieckiego słowa „volk”. Gdziekolwiek wśród nieżydów żyje duża liczba żydów, twierdził, konflikt jest nie tylko prawdopodobny, jest nieunikniony. Napisał: „Kwestia żydowska powstaje, gdziekolwiek żydzi zamieszkują w zauważalnej liczbie. Tam gdzie jej nie ma, tam zostanie przywieziona przez żydów… Wierzę, że zrozumiałem antysemityzm, który jest złożonym problemem. Rozważałem jego rozwój jako żyd, bez uprzedzeń i obaw.”(2)

Izrael atakuje Syrię

Izrael w nocy z soboty na niedzielę zaatakował z powietrza trzy obiekty wojskowe niedaleko Damaszku – poinformowała telewizja „Al-Manar”, należąca do libańskiej organizacji islamistycznej Hezbollah. Według niej, izraelskie samoloty zaatakowały magazyny z amunicją, bazę obrony powietrznej i koszary pod Damaszkiem.

Poinformowano, że nalotu dokonano na dzielnice na przedmieściach Damaszku, gdzie rozlokowane zostały dwie brygady gwardii prezydenckiej. Ponadto zaatakowano magazyny z bronią i centrum badań wojskowych w Jamraya.

Wysoko postawione izraelskie źródło na warunkach zachowania anonimowości poinformowało, że Izrael przeprowadził nalot niedaleko lotniska w Damaszku. Jego celem były irańskie rakiety przeznaczone dla Hezbollahu.

Podczas izraelskiego nalotu na przedmieścia Damaszku zginęło ok. 300 żołnierzy, a setki osób zostało rannych – donosi portal informacyjny „Damas Post”, powołując się na własne źródła.

Wiceminister MSZ Syrii Faisal Mekdad nazwał izraelski atak lotniczy wypowiedzeniem wojny.

Syryjscy żołnierze otrzymali rozkaz wycelowania rakiet w kierunku Izraela – poinformowała libańska telewizja Al Mayadeen, powołując się na wysoko postawione źródła. Jest to odpowiedź na nalot Sił Powietrznych Izraela na obiekty wojskowe na przedmieściach Damaszku.

Ponadto, według informatora stacji telewizyjnej, Syryjczycy są w stanie wyposażyć „siły oporu” (w Libanie w ten sposób nazywa się Hezbollah) w taką broń, jakiej nigdy dotąd nie posiadały.

Za: polish.ruvr.ru

Niemcy zbroją Izrael. Kolejny okręt podwodny dla reżimu

Izrael w tym roku odda do służby piąty okręt podwodny klasy Delfin, który jest zdolny do przenoszenia i wystrzeliwania ładunków nuklearnych. Nowa jednostka, podobnie jak poprzednie tego typu okręty dla Izraela, została zbudowana w Niemczech, w stoczni w Kilonii. Stocznia ta ma kontrakt na budowę szóstego takiego okrętu, który według międzynarodowej umowy ma “zapewnić bezpieczeństwo Izraela”.

Okręt został nazwany INS Rahav, od imienia opisywanego w Talmudzie demona, morskiego potwora. Po całkowitym wyposażeniu i odbyciu wszystkich testów koszt budowy okrętu wyniesie 500 milionów dolarów. Wejdzie on do służby izraelskich marynarki wojennej pod koniec 2013 roku i będzie jak dotychczas najdroższą i najnowocześniejszą bronią Izraela.

“INS Rahav jest jednym z najbardziej zaawansowanych okrętów podwodnych na świecie” – oświadczyło ministerstwo obrony Izraela w „Jerusalem Post”. Uroczysta inauguracja okrętu zgromadziła przedstawicieli izraelskiej armii z dyrektorem generalnym Ministerstwa ds. Wojskowych generałem Udi Shanim na czele oraz urzędników niemieckich.

W czerwcu 2012 roku gazeta „Der Spiegel” donosiła, że Niemcy mają ogromny wkład we wzmocnienie nuklearnej siły Izraela. Według magazynu okręty dostarczane Izraelowi przez Niemcy zdolne są do wyrzucania izraelskich rakiet dalekosiężnych Popeye Turbo SLCM, które prawdopodobnie uzbrojone są w głowice nuklearne. Rakiety te mają zasięg do 1500 km i ładowność 200 kg. Pierwsze tego typu rakiety odpalone zostały w 2002 roku na Oceanie Indyjskim. Linia wybrzeża Izraela wynosi 273 km. Według ekspertów nie ma drugiego kraju, którego wybrzeża na tak małym dystansie broniłoby tyle jednostek podwodnych.

Dania podniosła status dyplomatyczny Palestyny

4.05.2013

Rząd Danii nadał oficjalnym przedstawicielom Palestyny w królestwie taki sam status dyplomatyczny, jaki posiadają przedstawiciele innych państw – poinformował dzisiaj duński minister spraw zagranicznych Villy Søvndal. „Jest to zgodne z naszymi wysiłkami zmierzającymi do przyznania Palestyńczykom prawa do własnego państwa” – powiedział on.

O analogicznym kroku Helsinek poinformował szef MSZ Finlandii Erkki Tuomioja.

Duński rząd udzieli również Palestyńskim Władzom Narodowym pomocy finansowej w wysokości 21 milionów dolarów.

Za: polish.ruvr.ru

Ekonomia polityczna okupacji – rozmowa z Shirem Heverem

W ciągu pierwszych 20 lat okupacji Izrael czerpał ogromne korzyści z tytułu eksploatacji taniej palestyńskiej siły roboczej, zasobów naturalnych, zwłaszcza gruntów rolnych i wody, oraz zmonopolizowanego rynku palestyńskiego. Nawet dzisiaj w supermarketach na Zachodnim Brzegu większość produktów posiada etykiety w języku hebrajskim, ponieważ są importowane z Izraela. Firmy izraelskie mają nieograniczony dostęp do palestyńskiego rynku. W ramach ograniczeń narzuconych przez rząd Izraela, który tworzy korzyści dla izraelskich firm, sprowadzanie produktów palestyńskich jest bardzo trudne – wiąże się z dużymi kosztami i transportem przez punkty kontrolne. W pierwszych latach okupacji izraelskiej rząd wojskowy sprawujący kontrolę nad Palestyńskimi Terytoriami Okupowanymi pobierał podatki od Palestyńczyków, ale tylko niewielka ich część została ponownie zainwestowana w rozwój palestyńskiej gospodarki. Fundusze te przekazano Izraelskiemu Ministerstwu Finansów.

Rozmowa z Shirem Heverem – izraelskim ekonomistą, działaczem Alternative Information Center.

AJ: Wiele mówi się o kosztach okupacji jakie ponosi Izrael. Jakie są prawdziwe koszty okupacji? Czy możemy je jakoś oszacować?

Obecnie kiedy mówimy o kosztach okupacji musimy wprowadzić zasadnicze rozróżnienie pomiędzy kosztem okupacji a zniszczeniem, jakiego dokonuje. Palestyńczycy nie płacą żadnych kosztów okupacji, ponieważ to nie oni ją wybrali – cierpią z powodu zniszczeń jakich okupacja dokonuje. Koszt okupacji ponosi natomiast społeczeństwo izraelskie, ponieważ ma wybór – może zadecydować o jej zakończeniu. Istnieje kilka oszacowań na ten temat, co ciekawe więcej badań w tym temacie prowadzonych jest po stronie izraelskiej, choć oczywiście zniszczenia po stronie palestyńskiej są o wiele większe niż koszt okupacji. Niestety powstało bardzo niewiele analiz pokazujących skalę tych zniszczeń w Palestynie.

Lehi – Banda Sterna

Gang Sterna, Banda Sterna, Irgun Cwai Leumi Be’Izrael (Narodowa Organizacja Wojskowa w Izraelu), Lehi – Lohamei Herut Yisrael (Fighters for Freedom of Israel – Bojownicy o Wolność Izraela), Hazit HaMoledet (Fatherland Front – Front Ziemi Przodków)

Korzenie Gangu Sterna tkwią w syjonistycznym ruchu lat trzydziestych XX wieku, a dokładniej w jego nurcie zwanym rewizjonizmem. Rewizjoniści utrzymywali, że Żydzi nie mogą liczyć na brytyjską życzliwość w przyznaniu im własnego państwa w Palestynie, ale sami muszą walką zbrojną ją wywalczyć. W tym okresie większość przyszłych członków Grupy Sterna należała do innej rewizjonistycznej organizacji Irgun Cwai Leumi. Włodzimierz Żabotyński, chociaż nie ukrywał swoich fascynacji ideologią faszystowską, z niechęcią odnosił się do planów wystąpienia przeciw Wielkiej Brytanii. Pragnął przekonać Londyn do zorganizowania żydowskiej armii, która ochroniłaby brytyjskie interesy na Bliskim Wschodzie zagrożone ekspansją Rzeszy Niemieckiej.

W nocy z 31 września na 1 października 1939 roku całe dowództwo Irgunu zostało zatrzymane przez służby brytyjskie. Kiedy zostali zwolnieni, w czerwcu 1940 jeden z głównych jego członków – Abraham Stern – zdał sobie sprawę z całkowitej zmiany politycznej konstelacji na świecie. Gdy Żabotyński odwołał wszystkie wojskowe operacje przeciwko Brytyjczykom na czas trwania wojny, w Irgun Cwai Leumi zaczął się zarysowywać podział na dwie frakcje. W takich warunkach w czerwcu 1940 doszło do rozłamu: większość dowódców i szeregowych członków poszła za Abrahamem Sternem. 17 czerwca Abraham Stern wykorzystując i podsycając niezadowolenie z rozejmu z Brytyjczykami na czas wojny odłączył się od Irgun Cwai Leumi Be’etetz Izrael (Narodowej Organizacji Wojskowej w Ziemi Izraela) i stworzył nową organizację Irgun Cwai Leumi Be’Izrael (Narodową Organizację Wojskową w Izraelu). W chwili powstania nowa organizacja przedstawiała największą siłę, ponieważ polityka Sterna była prosta, zrozumiała i nie wymagała żadnych kompromisów, jednak z czasem szeregi grupy zaczęły dryfować z powrotem do Irgunu. Ten podział był jednak dla Irgunu dużym osłabieniem, szczególnie że dokonał się w atmosferze wzajemnych oskarżeń. Stern albo Yair (1), bo taki przyjął pseudonim (sama organizacja także posługiwała się tą nazwą), zaczął definiować cele dla ugrupowania. Jego 18-punktowy program definiował m.in. następujące cele: państwo Izrael z granicami określonymi przez odwołanie do Księgi Rodzaju (2), „wymianę populacji” (eufemizm oznaczający de facto czystkę etniczną i wypędzenie Arabów z Palestyny) oraz budowę Trzeciej Świątyni Jerozolimskiej. Ten program nacjonalistyczno-fundamentalistyczny jak i sposób, w jaki go realizowano, stawia organizację jako najbardziej ekstremistyczną żydowską grupę zbrojną XX wieku. Grupa Sterna stała się główną militarną formacją rewizjonistyczną, ale w żaden sposób nie stała się głównym reprezentantem żydowskiej klasy średniej w Palestynie, która nadal popierała Żabotyńskiego.

Kandydat na prezydenta USA: Izrael stoi za zamachem z 11 września 2001

Tego wywiadu nie opublikuje żadna z telewizji na tzw. „zachodzie” totalnie kontrolowanym przez syjonistów, oczywiście polskie ścierwomedia wliczając.

O tym, że Izrael stoi za zamachem na WTC i wieloma innymi zamachami terrorystycznymi dawno już wiadomo – mówił o tym m.in. były prezydent Włoch Francesco Cossiga w wywiadzie dla Coriere Della Sera 30 listopada 2007 roku. Zresztą sami żydowscy zamachowcy przyznali się do udziału w zamachu w izraelskiej telewizji.

Mało kto wiedział, że w wyborach prezydenckich w 2012 roku jednym z kandydatów był Merlin Miller z Amerykańskiej Trzeciej Partii (American Third Party), który otwarcie mówi o syjonistycznym terrorze.

Samer Issawi przerwał strajk głodowy

23 kwietnia Samer Issawi, przebywający w izraelskim więzieniu Palestyńczyk, zakończył prowadzony od ośmiu miesięcy strajk głodowy. Prawnik osadzonego wyjaśnił, że władze zgodziły się na wcześniejsze zwolnienie jego klienta.

33-letni Issawi rozpoczął głodówkę w sierpniu 2012 w proteście przeciw ponownemu osadzeniu go w zakładzie karnym. W 2002 roku został skazany na 26 lat pozbawienia wolności za udział w serii ataków na radiowozy i studentów Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie. W 2011 roku wymieniono go na izraelskiego żołnierza Gilada Szalita, więźnia palestyńskiego Hamasu. W lipcu 2012 Issawi ponownie trafił do więzienia za naruszenie warunków zwolnienia: trzykrotnie podróżował na Zachodni Brzeg.

W minionych tygodniach stan zdrowia Issawiego pogorszył się na skutek głodówki tak, że trafił on do szpitala. Izraelskie władze obawiały się wybuchu zamieszek wśród palestyńskich więźniów, gdyby Issawiemu coś się stało.

Oprócz Issawiego trzech innych palestyńskich więźniów odmawiało przyjmowania posiłków, domagając się uwolnienia. Dżaafar Ezzedin i Tarik Kaadan przerwali głodówkę w lutym po uzyskaniu od władz Izraela obietnicy, że zostaną zwolnieni w maju, zaś Ajman Szarawneh wyszedł z więzienia w marcu. W lutym na znak solidarności z czwórką osadzonych kilkuset zatrzymanych w Izraelu Palestyńczyków przeprowadziło jednodniowy strajk głodowy, a na Zachodnim Brzegu Jordanu przez kilka dni organizowano manifestacje poparcia.

Obecnie w izraelskich więzieniach przebywa ok. 4 500 Palestyńczyków, którym postawiono różne zarzuty: od rzucania kamieniami po zabójstwa cywilów w atakach.

Palestyńscy chrześcijanie w Ziemi Świętej

PODSTAWOWE FAKTY I DANE

- Obecnie w Ziemi Świętej mieszka około 200 tysięcy palestyńskich chrześcijan, będących potomkami najstarszych na świecie wspólnot chrześcijańskich.

- Większość chrześcijan palestyńskich to wyznawcy Greckiego Kościoła Prawosławnego; mniej liczni są katolicy obrządku rzymskiego, prawosławni ormiańscy (wyznawcy Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego), Koptowie, anglikanie, prawosławni etiopscy (wyznawcy Etiopskiego Kościoła Ortodoksyjnego), grekokatolicy, luteranie, maronici, prawosławni obrządku syryjskiego i wyznawcy kilku innych denominacji protestanckich.

- Nie ma oficjalnych danych na temat liczby chrześcijan palestyńskich na Terytoriach Okupowanych, ale według Konsorcjum Diyar – luterańskiej instytucji ekumenicznej – na Zachodnim Brzegu Jordanu, w Strefie Gazy i w Jerozolimie Wschodniej żyje 51 710 chrześcijan. Skupieni są głównie w Jerozolimie Wschodniej, Ramallah, Nablusie i Betlejem.

- Chrześcijanie stanowią około 2% ludności Zachodniego Brzegu Jordanu, zaś w Gazie szacuje się, że jest ich 3 tysiące – czyli mniej niż 1% ludności tej przybrzeżnej enklawy. Chociaż w ostatnich latach liczba chrześcijan w Strefie Gazy utrzymuje się na stałym poziomie, to na Zachodnim Brzegu nieprzerwanie maleje, jako że wielu z nich emigruje z powodu trudów życia pod izraelską okupacją. Do kurczenia się populacji chrześcijan przyczynia się także niższy wskaźnik liczby urodzeń w ich środowisku.

5 broken cameras – film

“Wszystkie majętności gojów są jako pustynia, kto je pierwszy zajmie, ten jest ich panem”. (Talmud)

Hugo Chavez: Przeklinam cię, Izraelu!

Napisy włączamy odpowiednią ikonką u dołu ekranu.

Cześć Jego Pamięci

Raport UNICEF na temat zatrzymanych przez Izrael dzieci

Najnowszy 22- stronicowy raport UNICEF zarzuca Izraelowi, że palestyńskie dzieci aresztowane przez jego wojsko i służby są systematycznie źle traktowane. Każdego roku izraelskie wojsko, policja i agenci bezpieczeństwa aresztują ok. siedmiuset dzieci w wieku 12-17 lat, głównie chłopców. Organizacja zbadała przypadki traktowania dzieci w izraelskich więzieniach wojskowych. Niektóre z nich określiła mianem okrutnych i nieludzkich.

Według raportu dzieci są źle traktowane na wszystkich etapach zatrzymania, już od samego momentu aresztowania. Są budzone przez ciężko uzbrojonych żołnierzy, a następnie zabierane do centrum przesłuchań gdzie są związane, mają przepaski na oczach, pozbawiane snu i zastraszane. Po rozmowach z dziećmi działacze UNICEF dowiedzieli się także, że były one fizycznie i werbalnie napastowane. Zatrzymani nieletni mają także znacznie ograniczony dostęp do wody, jedzenia, sanitariatów oraz opieki medycznej.

Najczęstszą “zbrodnią” zatrzymywanych dzieci jest rzucanie kamieniami w izraelskich żołnierzy. Przeciwko nim nie gromadzi się żadnych dowodów, a najczęściej jedynym dowodem jest przyznanie się do winy wymuszone strachem przed żołnierzami i policjantami. Jak stwierdza raport, podczas przesłuchań dzieci są bite, straszone śmiercią albo gwałtem na nich lub członkach ich rodzin. Niewiele dzieci jest w stanie oprzeć się takim środkom przymusu. Na koniec zmuszane są do podpisania oświadczenia o ich winie.

Izrael ma brać na siebie odpowiedzialność i przepraszać? Nigdy!!!

„Al Jazeera” opisuje okoliczności i skutki śmierci Arafata Dżaradata, który został aresztowany przez izraelską służbę bezpieczeństwa Szin Bet i wkrótce potem zmarł w więzieniu. Izraelska Służba Więzienna podała jako oficjalną przyczynę zgonu atak serca, jednak sekcja zwłok wykazała, że 30-letni Dżaradat nie miał żadnego skrzepu w sercu, które było całkowicie zdrowe, natomiast otrzymał liczne ciosy w klatkę piersiową, miał 6 złamanych kości w kręgosłupie, ramionach i nogach, rozcięte wargi i posiniaczoną twarz. Jego przypadek nie jest odosobniony, jak twierdzi Organizacja Obrony Praw Więźniów Addameer, od 1967 roku 72 Palestyńczyków zmarło w więzieniach w następstwie tortur, a dalszych 53 z powodu zaniedbań medycznych. W ciągu ostatnich 10 lat do prokuratury skierowano 700 skarg o tortury przez Szin Bet, jednak ani jedna z nich nie spowodowała śledztwa. Po śmierci Dżaradata tysiące palestyńskich więźniów rozpoczęło strajk głodowy, a na Zachodnim Brzegu i w Gazie wybuchła fala demonstracji.

„Yahoo News” donoszą, że po śmierci Dżaradata Palestyńczycy domagają się międzynarodowego śledztwa w sprawie traktowania ich więźniów przez Izrael. Izraelskie władze kategorycznie zaprzeczają, że Dżaradat był torturowany i twierdzą, że jego obrażenia zostały spowodowane przez intensywną akcję pierwszej pomocy. (sic!)

„Jerusalem Post” pisze, że izraelscy oficjele kategoryczne odrzucili wezwanie prezydenta PA, Mahmuda Abbasa, do międzynarodowego śledztwa w sprawie śmierci Dżaradata, i nazwali je „typowym manewrem” i próbą „wmieszania społeczności międzynarodowej” do konfliktu.

Amy Goodman: Izrael, Palestyna i Oskary

Tegoroczna gala rozdania nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej przejdzie do historii dzięki pierwszej nominacji dla filmu dokumentalnego zrealizowanego przez Palestyńczyka. „5 rozbitych kamer” zostało nakręcone i wyreżyserowane przez Emada Burnata – mieszkańca miasta Bil’in na Zachodnim Brzegu, wspólnie z jego izraelskim koproducentem Guyem Davidim. W co będzie ubrany palestyński rolnik, krocząc po czerwonym dywanie w Hollywood? O mały włos nie dowiedzielibyśmy się, ponieważ Burnat, jego żona i ośmioletni syn zostali zatrzymani w Międzynarodowym Porcie Lotniczym Los Angeles i straszono ich deportacją. Mimo oficjalnego zaproszenia wystosowanego przez Akademię dla twórcy nominowanego filmu, potrzebna była dopiero interwencja zdobywcy Oskara Michaela Moore’a – teraz członka Rady Zarządzających Akademii, wsparta pomocą prawników Akademii, żeby Burnat i jego rodzina mogli wjechać do Stanów.

Emad Burnat

„5 rozbitych kamer” konkuruje w wyścigu po Oskara z izraelskim dokumentem „The Gatekeepers” – filmem opartym o wywiady z sześcioma żyjącymi byłymi dyrektorami Shin Bet – izraelskiej tajnej służby specjalnej, która przypomina nieco hybrydę amerykańskich FBI i CIA. Cała szóstka potępia w tym filmie obecną politykę Izraela w zakresie okupacji i ekspansji osadniczej.

Izraelski mur może pozbawić palestyńską wioskę ósmego dnia tygodnia

“Malowniczy pejzaż palestyńskiej wsi Battir, w której tydzień trwa osiem, a nie siedem dni, ma szansę trafić na listę UNESCO. Mieszkańcy wioski liczą, że odsunie to groźbę budowy izraelskiego muru i pomoże rozruszać lokalną gospodarkę”, z Battir pisze Ala Qandil.

UNESCO rozważy umieszczenie Battir na liście światowego dziedzictwa, bo zachował się tu starożytny, sięgający czasów rzymskich system nawadniania, i liczące setki lat kamienne tarasy na wzgórzach, na których lokalni rolnicy uprawiają owoce i warzywa. Właśnie nawadnianie pól zmusiło wieś do “wydłużenia” tygodnia o jeden dzień – tak, by każda z ośmiu miejscowych rodzin – klanów miała równy dostęp do zasobów wody.

Przesłuchanie Samera Issawiego w sądzie w Jerozolimie

We wtorek 19 lutego 2013 izraelski sąd zdecydował, że Samer Issawi, który prowadzi strajk głodowy od ponad 200 dni, pozostanie w więzieniu.

Prawnik Issawiego Jawad Bulous poprosił w sądzie grodzkim w Jerozolimie o jego zwolnienie. Izraelski prokurator wojskowy odmówił spełnienia prośby.

Issawi, który pojawił się w sądzie na wózku inwalidzkim otoczony przez uzbrojonych strażników, prowadzi strajk głodowy od sierpnia. Spytany przez sędziego o stan swojego zdrowia, Issawi odpowiedział słabym głosem, że cierpi na bóle i stoi w obliczu śmierci, poinformował agencję Ma’an Bulous.

Matka Samera zasłabła w sądzie, kiedy sędzia ogłosił, że jej syn pozostanie w więzieniu do czasu następnej rozprawy za miesiąc.

Setki Palestyńczyków w izraelskich więzieniach ogłosiło jednodniowy post we wtorek w solidarności z Issawim i innymi trzema więźniami prowadzącymi strajk głodowy.

Źródło i zdjęcia: International communities against Israel

Palestyńska delegacja deportowana z Bułgarii

W piątek 15 lutego bułgarskie siły bezpieczeństwa wdarły się do hotelu, w którym przebywała delegacja palestyńska, i wywiozły ją na lotnisko. Państwowa Agencja Bezpieczeństwa Narodowego oświadczyła, że zastosowała „środki prewencyjne”, ponieważ „podczas ich pobytu w Bułgarii otrzymaliśmy informację, że ich obecność stwarza realne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego” bez wyjaśnienia, na czym to zagrożenie miałoby polegać. W trakcie wizyty delegacja miała w planie spotkania z bułgarskimi parlamentarzystami i przedstawicielami partii politycznych.

Delegacja składała się z trzech przedstawicieli związanej z Hamasem parlamentarnej partii Blok na rzecz Zmian i Reform. Jednakże, jak oświadczył jeden z członków delegacji Salah al-Bardauil, „delegacja reprezentuje naród palestyński, a nie Hamas, choć związana jest z Hamasem”. Przedstawiciele Palestyny przybyli do Bułgarii na zaproszenie pozarządowej organizacji Centrum Studiów Bliskiego Wschodu. Jak oświadczył al-Bardauil, „przybyliśmy do kraju posiadając oficjalne wizy i dlatego powinniśmy wyjechać dobrowolnie, a nie być wydaleni”.

Postępowanie władz bułgarskich zgodnie potępiły rywalizujące ze sobą dwa czołowe ugrupowania palestyńskie Hamas i Fatah. W swym oficjalnym oświadczeniu Hamas stwierdza, iż wydalenie delegacji „pokazuje, że Unia Europejska jest służalcza wobec Izraela”, nawiązując do uznania Hamasu przez UE za organizację terrorystyczną. Również członek Rady Rewolucyjnej Fatah Sufian Abu Zaida oświadczył, że „wydalenie delegacji Hamasu stanowi zamach na palestyńską godność i powinno zostać powszechnie potępione”. W styczniu 2012 r. delegacja Hamasu złożyła oficjalną wizytę w Szwajcarii, co wywołało irytację Izraela i niektórych kręgów żydowskiej diaspory.

Deportowanie palestyńskiej delegacji miało miejsce w jeden dzień po tym, jak władze Autonomii Palestyńskiej zadeklarowały gotowość podjęcia rozmów pokojowych z Izraelem. Minister spraw zagranicznych Riad al-Maliki oświadczył, że Palestyna „ma wielką wolę i gotowość zaangażowania się w proces pokojowy z Izraelem” dodając, że tego samego oczekuje od izraelskiego premiera Benjamina Netanyahu.

Źródło: lewica.pl

Ekspert ONZ wzywa do natychmiastowego uwolnienia trzech Palestyńczyków prowadzących strajk głodowy

Genewa (13 lutego 2013) – Richard Falk – specjalny wysłannik ONZ wezwał dziś do natychmiastowego zwolnienia trzech Palestyńczyków przetrzymywanych przez Izrael bez postawienia zarzutów. Falk wyraził troskę o los przetrzymywanych: Tareka Qa’adana i Jafara Azzidine’a, którzy prowadzą strajk głodowy już przez 78 dni, oraz Samera Al-Issawiego, który przez ponad 200 dni przyjmuje ograniczoną ilość pokarmów.

„Przetrzymywanie w tych warunkach trzech mężczyzn: Qa’qdana, Azzidine’a i Al-Issawiego jest nieludzkie. Izrael jest odpowiedzialny za wszelką nieustanną krzywdę”, ostrzegał niezależny ekspert wyznaczony przez Radę Praw Człowieka  ONZ do monitorowania i raportowania naruszania praw człowieka w Izraelu. „Jeśli izraelscy urzędnicy nie mogą przedstawić dowodów przeciwko tym trzem przetrzymywanym mężczyznom, ci muszą być natychmiast zwolnieni”.

„Panowie Qa’adan i Azzidine są podobno na skraju śmierci z groźbą rychłego ataku serca”, odnotował ekspert przypominając, że zostali oni aresztowani 22 listopada 2012 r., a strajk głodowy rozpoczęli 28 listopada po tym, jak zostali skazani na 3-miesięczny areszt. 24 stycznia 2013 r., gdy ich stan zdrowia znacznie się pogorszył, przewiezieni zostali do szpitala w Tel Avivie.

To już drugi raz, kiedy Azzidine i Qa’adan podejmują strajk głodowy w proteście przeciwko bezpodstawnemu aresztowaniu. Wcześniej brali udział w masowym proteście głodowym prowadzonym przez Palestyńczyków od 17 kwietnia do 14 maja 2012 r. Qa’adana zwolniono po 15 miesiącach aresztu (8 lipca 2012 r.), Azzidine’a zaś po 3 miesiącach (19 czerwca 2012 r.)

„Izrael musi zaprzestać przerażającego i bezprawnego traktowania zatrzymanych Palestyńczyków. Wspólnota międzynarodowa musi reagować natychmiastowo, używając wszystkich środków wpływu, jakie posiada, aby zakończyć uwłaczające przetrzymywania”, ostrzegał specjalny wysłannik.

Zdaniem Falka Izrael obecnie przetrzymuje co najmniej 178 Palestyńczyków w areszcie bez procesu.

W 2008 r. Rada Praw Człowieka ONZ ustanowiła Richarda Falka (USA) piętnastym specjalnym wysłannikiem do monitorowania sytuacji  praw człowieka na Palestyńskich Terytoriach Okupowanych. Mandat ten ustanowiła w 1993 r. Komisja Praw Człowieka ONZ.

Więcej informacji na ten temat:

OHCHR Country Page – Occupied Palestinian Territories: ohchr.org
OHCHR Country Page – Israel: ohchr.org

Źródło: OHCHR

tłum. KSK
kampania-palestyna.pl

Sprawujący władzę w Strefie Gazy Hamas uruchamia własną agencję informacyjną Al-Rai

Informację o utworzeniu agencji informacyjnej Al-Rai (Opinia) podano w poniedziałek 11.02.2013 r. Będzie ona znajdowała się pod nadzorem specjalnego rządowego biura ds. informacji.

Dyrektor wspomnianego biura – Salameh Maaruf – powiedział, że celem pracy agencji jest informowanie o działaniach rządu (Hamasu), przekazywanie wiadomości oraz słów premiera. Ponadto agencja ma stanowić środek komunikacji pomiędzy obywatelami i rządem.

Obecnie w agencji zatrudnionych jest piętnaście osób, a ich praca skupiać się ma na problemie palestyńskim oraz wiadomościach ze świata arabskiego związanych z tym tematem. Dodaktowo, chociaż Al-Rai jest agencją stworzoną przez Hamas, ma ona również informować o działaniach Fatahu.

W Gazie działa obecnie kilka agencji informacyjnych związanych z Hamasem, między innymi uruchomiona w 2007 r. SAFA czy stacja telewizyjna Al-Aqsa TV.

Kamil Ciborowski, na podstawie: alarabiya.net, ahram.org.eg

psz.pl

25-lecie Hamasu

08.12.2012.

W Strefie Gazy rozpoczęły się obchody 25-lecia istnienia Islamskiego Ruchu Oporu znanego szerzej jako Hamas. Na uroczystościach pojawił się również lider biura politycznego organizacji – Chalid Miszal.

Dla Miszala – jednego z najważniejszych przywódców Hamasu – była to pierwsza wizyta w życiu w Strefie Gazy. Urodzony w niewielkiej wiosce na Zachodnim Brzegu lider islamistów musiał wraz z rodzicami opuścić Palestynę w 1967 r. w wyniku wojny sześciodniowej. Ponieważ odwiedził on ojczyznę jedynie podczas krótkiej wizyty w 1975 r., jest to również jego pierwszy pobyt w Palestynie od 37 lat.

Żyjący od lat poza Palestyną Miszal powiedział, że “Gaza jest w moim sercu, a Bóg chciał, żebym ją odwiedził, gdy jest zwycięska”. Nadmienił również, że urodził się po raz trzeci. “Pierwsze narodziny były w 1956, drugie po izraelskiej próbie zamordowania mnie w 1997 r., a dziś są moje trzecie narodziny”.

Lider Islamskiego Ruchu Oporu spotkał się również z Ismailem Haniją, premierem rządu Hamasu w Gazie. Odwiedził także dom założyciela tej islamskiej organizacji, zamordowanego przez wojska izraelskie w 2004 r. – Ahmeda Jasina, gdzie zapewnił, że Hamas będzie “podążał drogą pojednania, zakopie sprawy dzielące [go z Fatahem - przyp. red.] i wzmocni jedność, by stanąć naprzeciw syjonistycznemu bytowi”. Podkreślił on także, że Jasin całe swe życie dążył do palestyńskiego pojednania i jedności narodowej, jak również oporu względem okupanta.

Czterodniowa wizyta Miszala w Gazie jest możliwa dzięki mediacjom Egiptu, który uzyskał od Izraela zapewnienie, że nie podejmie prób zlikwidowania Miszala podczas jego pobytu w nadmorskiej enklawie.

W obchodach 25-lecia Hamasu biorą również udział przedstawiciele konkurencyjnego Fatahu, co jest postrzegane jako deklaracja chęci porozumienia między oboma partiami.

Dominik Wach, na podstawie: ahram.org.eg; aljazeera.com; qassam.ps

psz.pl

Samer Issawi umiera przetrzymywany w izraelskim więzieniu bez postawienia zarzutów

33 letni Samer Issawi od ponad 200 dni prowadzi strajk głodowy. Al-Issawi, świadomy powagi i znaczenia swojej konfrontacji, zdaje się nie przejmować zbytnio konsekwencjami, tak jak to podkreślił: “Nie wycofam się z walki o wolność, chyba że zostanę męczennikiem”. Samer Issawi jest bliski śmierci, gdyż wiele jego organów odmawia posłuszeństwa po tym, jak przestał przyjmować witaminy, co wystawia go na pewną śmierć.

Al-Issawi był aresztowany czterokrotnie i spędził 12 lat w izraelskich więzieniach. Odzyskał wolność na mocy postanowień o wymianie więźniów po tym, jak został skazany na 30 lat pozbawienia wolności pod zarzutem działalności militarnej. Później zdecydował się na prowadzenie bezterminowego strajku głodowego w proteście przeciwko ponownemu aresztowaniu pod pozorem naruszenia warunków umowy o wymianie więźniów.

Samer Issawi urodził się w wiosce Al-Issawiya na północny wschód od Jerozolimy, gdzie został wychowany w duchu patriotyzmu i poświęcenia. Jego dziadek jako jeden z pierwszych wstąpił do Organizacji Wyzwolenia Palestyny, a jego babka zginęła podczas trwania I Intifady. Matka i ojciec Samera zaznali goryczy uwięzienia we wczesnych latach 70-tych. Jego najstarszy brat zginął w 1994 r. w wyniku wydarzeń będących następstwem masakry w Meczecie Ibrahima. Ponadto aresztowano sześcioro rodzeństwa Samera.

Matka Samera powiedziała: “Byłam zszokowana, kiedy ujrzałam Samera pierwszy raz po pojmaniu i ogłoszeniu przez niego głodówki w proteście przeciwko ponownemu aresztowaniu, podczas którego jego ciało stało się osłabione, zmęczone i wyczerpane tak, że nie mógł chodzić. Pragnę, by powrócił do domu w takim stanie, w jakim z niego wyszedł, to jest w dobrym zdrowiu i o dobrym samopoczuciu. Nie chcę dostać uszkodzonego, pozbawionego życia ciała. Mój syn umiera każdego dnia, a my umieramy z nim każdej godziny”. I kontynuowała zdławionym głosem: „Chciałam umrzeć w momencie, kiedy został zaatakowany przez izraelskich żołnierzy za próbę dotknięcia mojej dłoni na ostatnim posiedzeniu sądu, gdzie został brutalnie pobity na oczach sędziów”.

Na podstawie: mondoweiss.net

Czy jest co świętować?

Dominika Blachnicka-Ciacek

Każdy akt demokratycznych wyborów da się nazwać „świętem demokracji”. Przychodzą jednak takie momenty, gdzie używanie tych słów wydaje się po prostu nie na miejscu.

Nie mam w zwyczaju gorączkowania się w sprawie tekstów, które wyrażają inne punkty widzenia, natomiast w tym przypadku nie chodzi tylko o odmienne zdanie. Paulina Biernacka w swoim komentarzu „Izraelskie święto demokracji” na temat wyborów w Izraelu pisze, że partie, które najprawdopodobniej wejdą do nowego rządu Netanjahu, są za powrotem do negocjacji z Palestyńczykami. Sugeruje tym samym ich otwartość i umiarkowanie. Szkoda, że autorka ani chwili nie poświęca analizie pomysłów tych partii na rozwiązanie konfliktu palestyńskiego. Być może wówczas dowiedziałaby się, że zarówno postulaty centrowej Jesz Atid (Jest Przyszłość), kierowanej przez telewizyjną gwiazdę Jaira Lapida, jak i nacjonalistycznej Beit Yehudi (Dom Żydowski) kierowanej przez Naftali Bennetta, dawnego przywódcę osadników żydowskich, utrudniają albo wręcz uniemożliwiają powrót do stołu negocjacyjnego.

Pisząc o fenomenie Lapida, który niespodziewanie wkroczył do izraelskiej polityki, autorka twierdzi: „Ugrupowanie Lapida chce dwupaństwowego rozwiązania konfliktu, z jednoczesnym utrzymaniem po stronie żydowskiej najbardziej zaludnionych przez Izraelczyków osiedli. Wejście tej partii do rządu zagwarantuje powrót do rozmów z Palestyńczykami”. Po pierwsze, powyższy fragment sugeruje, jakoby poglądy Lapida w sprawie palestyńskiej gwarantowały powrót do rozmów. Problem polega na tym, że to wrzucone przez autorkę zadanie o „utrzymaniu po stronie żydowskiej najbardziej zaludnionych przez Izraelczyków osiedli” w żadnym wypadku nie „gwarantuje” powrotu do rozmów, a raczej bardzo ten powrót utrudnia. W praktyce oznacza pozostawienie na Zachodnim Brzegu przynajmniej połowy z 500 tysięcy osadników w osiedlach Male Adumin i Ariel wchodzących w głąb terytoriów palestyńskich i dzielących potencjalne państwo, którego tak rzekomo chce Lapid, na kilka kawałków. Po drugie, autorka zupełnie pomija poglądy Lapida w kwestii Jerozolimy, a te również nie do końca „gwarantują” powrót do jakichkolwiek rozmów innych niż te o charakterze koalicyjnym. Lapid z góry wyklucza jakikolwiek kompromis w sprawie Jerozolimy, pisząc w swojej deklaracji programowej, że „Jerozolima jest odwieczną stolicą Izraela i jej unifikacja jest narodowym symbolem. Jerozolima musi zostać pod izraelską kontrolą, bo nie tylko jest jakimś miejscem albo miastem, ale centrum żydowskiego etosu i miastem świętym dla Żydów”. Lapid ignoruje w całej rozciągłości fakt, że Jerozolima jest również centrum „etosu” dla muzułmanów i chrześcijan.

W sprawie wyniku wyborczego radykalnej prawicy autorka pisze, że „do rządu najprawdopodobniej dołączy również Naftali Bennett i jego partia Beit Jehudi, która mimo że reprezentuje interesy osadników, już zapowiedziała, iż jest gotowa negocjować z Palestyńczykami”. Szkoda, że Biernacka nie zadaje sobie trudu, żeby choć napomknąć o tym, co ta „gotowość” do negocjacji oznacza. A sądząc po słowach Bennetta z kampanii wyborczej, jego zdolność „negocjacyjna” jest legendarna.

Śledczy ONZ wzywają do sankcji wobec Izraela

Opublikowany w ubiegłym tygodniu raport misji rozpoznawczej Rady Praw Człowieka ONZ to najsurowszy głos międzynarodowej instytucji potępiający politykę Izraela na Zachodnim Brzegu od 1967 roku. Śledczy ONZ twierdzą, że Izrael musi niezwłocznie rozwiązać kwestię osadników; MSZ Izraela: Raport jest jednostronny i nieobiektywny.

Misja rozpoznawcza Rady Praw Człowieka ONZ opublikowała najostrzejsze od 1967 roku sprawozdanie dotyczące polityki izraelskiej na Zachodnim Brzegu, wzywające rządy i prywatne korporacje na całym świecie do zastosowania politycznych i ekonomicznych sankcji wobec Izraela z powodu rozbudowy  nielegalnych osiedli na Zachodnim Brzegu. To pierwszy tego typu apel wystosowany przez Organizację Narodów Zjednoczonych.

Cały raport dostępny tutaj

“Misja wzywa wszystkie państwa członkowskie do wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego oraz do wypełniania swoich obowiązków w ich relacjach z państwem, które łamie niezbywalne normy prawa międzynarodowego – a w szczególności do odmowy rozpoznania bezprawnej sytuacji wynikającej z naruszeń ze strony Izraela”, stwierdza raport przygotowany przez śledczych, którym przewodzi francuska sędzina Christine Chanet.

“Prywatne firmy muszą ocenić wpływ swoich działań na kwestię praw człowieka oraz podjąć wszelkie niezbędne kroki – w tym poprzez zakończenie działalności w osiedlach – w celu zapewnienia, że ich działalność nie wiąże się z pogwałceniem praw człowieka ludności palestyńskiej zgodnie z prawem międzynarodowym”, dodaje raport.

”Misja wzywa wszystkie państwa członkowskie do podjęcia odpowiednich środków w celu zapewnienia, że przedsiębiorstwa, które mają swoje siedziby na ich terytorium i / lub są pod ich jurysdykcją, włączając w to te, które są w ich posiadaniu lub są przez nie kontrolowane, a prowadzące działalność na terenie osad lub z nimi powiązane, dbają o poszanowanie praw człowieka we wszystkich swoich działaniach”.

Dzień holokaustu się mści

Gilad Atzmon, 30.01.2013

Żydowskie lobby w Zjednoczonym Królestwie wpadło w panikę – Dzień Pamięci Holokaustu uderza w żydów. Kieruje światła reflektorów na głęboko problematyczne skłonności, które są niestety właściwe żydowskiej kulturze politycznej i żydowskiemu kolektywizmowi.

Ostatniego weekendu stało się jasne, że w świetle zbrodni popełnianych przez żydowskie państwo w imię żydowskiego narodu, wielu Brytyjczykom sprawia trudność szczere empatyzowanie z żydowskim cierpieniem. Jeśli już, dzieje się wprost przeciwnie, coraz więcej ludzi oczekuje od żydów i ich państwa większego współczucia.

W przeddzień Dnia Pamięci Holokaustu członek Izby Gmin David Ward wyraził konsternację brakiem żydowskiej empatii. Napisał na swoim blogu:

„Smuci mnie fakt, że żydzi, którzy wycierpieli niewyobrażalne prześladowania w czasie holokaustu, w przeciągu kilku lat od wyzwolenia z obozów śmierci byli zdolni do zadawania okrucieństw w nowo utworzonym państwie Izrael Palestyńczykom i kontynuują te poczynania każdego dnia na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy.”

Parlamentarzysta Ward został zmuszony do natychmiastowych przeprosin w następstwie nieustępliwej presji wywartej przez „nieistniejące” żydowskie lobby. Krótko mówiąc, członek parlamentu Ward i brytyjska publika mieli przywilej obserwowania „wyimaginowanego” lobby wykonującego jeden ze swych władczych piruetów, rzucającego brytyjskiego polityka elekta na kolana.

Metody i motywy szczucia

W 2007 roku w Nowym Jorku komitet złożony z przedstawicieli organizacji non-profit: Arabsko-Amerykańskiego Centrum Pomocy Rodzinnej (Arab American Family Support Center), Luterańskiego Centrum Medycznego (Lutheran Medical Center), Amerykańsko-Arabskiego Komitetu Przeciw Dyskryminacji (American-Arab Anti-Discrimination Committee) i Klubu Saalam (Salaam Club of New York ) wystąpił z inicjatywą utworzenia dwujęzycznego gimnazjum państwowego, uczącego arabskiej kultury i języka. Na dyrektorkę nowej szkoły nazwanej Khalil Gibran International Academy (KGIA – Międzynarodowa Akademia im. Khalila Gibrana) powołano Debbie Almontaser, Amerykankę pochodzenia jemeńskiego, zasłużonego pedagoga. Patron gimnazjum, Khalil Gibran był libańskim poetą, Maronitem-chrześcijaninem. Zgodnie z intencją założycieli, świecka szkoła miała stworzyć młodzieży nowojorskiej możliwość poszerzenia horyzontów i nauki języka. Projekt zyskał poparcie Rządu Federalnego, ze względu na krytyczne zapotrzebowanie administracji na ludzi znających język arabski.

Utworzenie szkoły natychmiast zmobilizowało syjonistycznych żydów do zajadłej i nie przebierającej w środkach kampanii oczerniania jej profilu, jej założycieli i jej dyrektorki. Głównym inicjatorem był neokonserwatywny historyk pochodzenia żydowskiego Daniel Pipes, współzałożyciel takich syjonistycznych przybudówek jak Middle-East Forum (Forum Bliskowschodnie) i Campus Watch (Straż Uniwersytecka), których oficjalnym zadaniem miało być zwalczanie radykalnego Islamu i obrona USA i ich sojuszników, a które w rzeczywistości zaciekle tępiły i tępią opinie niezgodne z szowinistyczną syjonistyczną narracją na temat Bliskiego Wschodu w mediach i na uczelniach wyższych. Z jego inicjatywy zorganizowano też Tydzień Rozpoznawania Islamo-Faszyzmu (Islamo-Fascism Awareness Week), który ogarnął swym zasięgiem 200 kampusów uniwersyteckich i był skoncentrowanym uderzeniem hejterskiej propagandy. Pierwszą salwą Pipesa przeciw KGIA był artykuł w prawicowej gazecie „New York Sun” pt. „W Brooklynie Powstaje Madrasa”, w którym najpierw stwierdził, że nauczanie w języku arabskim zawsze naładowane jest panarabizmem i islamizmem, a następnie zaatakował ad personam dyrektorkę szkoły, Debbie Almontaser, którą oskarżył o negowanie odpowiedzialności muzułmanów za 9/11, antyamerykańskie poglądy i nazwanie prezydenta G. W. Busha „koszmarem”. Jako muzułmanka nosząca na co dzień hidżab, była idealnym celem takich ataków. Zorganizował też zakulisowo złożoną z anonimowych członków organizację pod nazwą Komitet Stop dla Madrasy (Stop the Madrassa Committee), oficjalnie udającą spontaniczną inicjatywę obywatelską.

Była minister spraw zagranicznych Izraela przyznała się do popełniania morderstw

09.12.12

Była minister spraw zagranicznych syjonistycznego państwa Izrael przyznała się do mordowania intelektualistów na terenie Europy, operując pod ochroną MOSSAD-u, dla którego pracowała. Przyznała się także do bycia prostytutką, filmowania siebie i klientów podczas aktów seksualnych, aby później ich szantażować, manipulować, zdobywać tajemnice państwowe i zmuszać do współpracy. “Zrobiłabym to jeszcze raz…”

Tzipi Livni, była minister spraw zagranicznych Izraela wyjawia, że pracując jako agentka MOSSAD-u uprawiała seks z kilkoma arabskimi osobistościami “w celu wciągnięcia ich w skandaliczną sytuację i zdobycia tajemnic państwowych oraz politycznych ustępstw na korzyść Izraela”. Przyznała się nawet do morderstw na terenie Europy, gdzie ofiarami byli arabscy intelektualiści. Dodała, że MOSSAD był zmuszony do takich interwencji (czytaj: morderstw) w imię bezpieczeństwa.

W niedawnym wywiadzie dla brytyjskiego “The Times”, w obecności prasy izraelskiej i arabskiej, Pani Livni stwierdziła że “nie widzi nic złego” w używaniu seksu i mordowaniu dla dobra Izraela. Powiedziała, że jest dumna ze swoich osiągnięć i nie zawahałaby sie uczynić tego ponownie dla Izraela. Wyznania Tzipi Livni stają sie dobrą ilustracją (i potwierdzeniem) niedawnej wypowiedzi wysokiej osobistości religijnej Chachana Israeli Ari Shaphota, który rozgrzesza Żydów za podobne zachowanie i ogłasza “seks z wrogiem w zamian za ważne informacje” dozwolonym twierdząc, że “żydowska religia na to zezwala.”

Tzipi Livni pracowała na kilku wysokich stanowiskach. Była na czele partii Likud, ale później dołączyła do Ariela Sharona tworzącego partię Kadima. Była ministrem spraw zagranicznych w rządzie Olmerta i jest współodpowiedzialna za atak na Liban (2006) i na Gazę (2008).

Obserwujcie Human Rights Watch – Hołd dla profesora Richarda Falka

Gilad Atzmon, 22.12.2012

W tym tygodniu dowiedzieliśmy się, że HRW wyrzuciło ze swoich szeregów czołowego oficjela ONZ, profesora Richarda Falka. Soczystych szczegółów uprzejmie dostarczyło nam narzędzie izraelskiej hasbary – UN Watch blog: „Wyrażamy uznanie dla HRW i jego dyrektora Kennetha Rotha za właściwą decyzję usunięcia tego wroga praw człowieka ze swojej znaczącej organizacji”, powiedział Hillel Neuer, ekstremistyczny izraelski stronnik oraz dyrektor wykonawczy UN Watch. „Dla człowieka popierającego terrorystyczną organizację Hamas, który został właśnie potępiony przez brytyjskie biuro spraw zagranicznych za swoje poparcie dla zjadliwie antysemickiej książki, wyrażone na jej okładce, nie ma miejsca w organizacji oddanej obronie praw człowieka”.

Pionek hasbary, którym jest Neuer, stosując wszystkie książkowe syjonistyczne sztuczki, dezinformuje i wprowadza w błąd swoich czytelników. Po pierwsze, Hamas to nie „terrorystyczna organizacja”, ale demokratycznie wybrany rząd, a książka, do której odnosi się Neuer, to oczywiście moja książka – The Wondering Who, która uzyskała poparcie Richarda Falka oraz innych z najznakomitszych humanistów i uczonych naszych czasów, książka, która na 6 miesięcy stała się bestsellerem zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i Stanach Zjednoczonych, która została przetłumaczona na 10 języków i jest dostępna w 7 wydaniach w krajach, których prawodawstwo surowo występuje przeciwko jakiejkolwiek formie podburzania na tle rasowym jak i zaprzeczaniu holokaustu. Syjoniści i ich „postępowi” bliźniacy będą musieli zaakceptować fakt, że The Wondering Who jest, mimo wszystko, stricte koszerna.

Czy Izrael uznaje prawo Palestyny do istnienia? – program rządzącej w Izraelu partii Likud Benjamina Netanyahu

Podajemy link źródłowy do zachowanej kopii strony, gdyż poniższe treści zostały usunięte z internetowych stron Knessetu.

Źródło: knesset.gov.il/elections/knesset15/elikud_m.htm

Poniższy materiał przedstawia ustępy z rozdziału „Pokój i Bezpieczeństwo” programu Partii Likud. Inne rozdziały znajdują się w trakcie tłumaczenia.

PODSTAWY POKOJU

Pokój jest głównym celem Państwa Izrael. Likud umocni istniejące porozumienia pokojowe z państwami arabskimi i dołoży wszelkich starań, ażeby zawrzeć porozumienia pokojowe ze wszystkimi sąsiadami Izraela w celu osiągnięcia wszechstronnego rozwiązania konfliktu arabsko-izraelskiego. Likud będzie dążył do osiągnięcia pokoju i stałych granic w ramach traktatów pokojowych pomiędzy Izraelem i jego sąsiadami i będzie dążył do współpracy z nimi na realnym poziomie. Porozumienia pokojowe będą obejmowały stosunki dyplomatyczne, otwarte granice dla wolnego handlu, współpracę gospodarczą i stworzenie wspólnych przedsięwzięć w dziedzinie nauki, technologii, turystyki i przemysłu.

Pragnienie pokoju państw arabskich będzie określane przez ich wysiłki zapobieżenia działalności organizacji terrorystycznych z ich terytoriów i pozbawienie infrastruktury tych organizacji. Obejmuje to zamknięcie ich głównych kwater i zapobieżenie ekonomicznym i politycznym działaniom, wojennym i wszystkim wrogim aktom podczas negocjacji.

PALESTYŃCZYCY

Deklaracja Państwa

Jednostronna palestyńska deklaracja ustanowienia państwa palestyńskiego stworzy fundamentalne i rzeczywiste pogwałcenie porozumień z państwem Izrael i uchylenie Ugody z Oslo i Ugody z Wye. Rząd zastosuje natychmiast surowe środki w przypadku takiej deklaracji.

Osady

Żydowskie społeczności w Judei, Samarii (Zachodni Brzeg) i Gazie są spełnieniem syjonistycznych celów. Zasiedlanie ziemi jest jasnym wyrazem nienaruszalnego prawa żydów do ziemi Izraela i ustanawia ważny nabytek w obronie żywotnych interesów Państwa Izrael. Likud będzie kontynuował wzmacnianie i rozwój tych społeczności i będzie zapobiegał ich usunięciu.

Francuzi domagają się delegalizacji Żydowskiej Ligi Obrony

We Francji rozpoczęto kampanię społeczną mającą na celu delegalizację Żydowskiej Ligi Obrony (Jewish Defence League – JDL). Aktywiści zarzucają władzom ochronę żydowskich bojówkarzy, którzy dopuszczają się wielu przestępstw i ataków na politycznych oponentów. Wyliczając ataki z użyciem przemocy popełnione przez JDL protestujący powiedzieli, że są zdeterminowani do ciągłych działań mających na celu delegalizację syjonistycznej organizacji.

JDL jest uznawana za organizację terrorystyczną przez Stany Zjednoczone. Jest to skrajnie syjonistyczna grupa, której celem jest wypędzenie Palestyńczyków z terenów okupowanych przez Izrael oraz  “ochrona Żydów przed antysemityzmem w każdy z koniecznych sposobów”.

Pod rządami prezydenta Nicolasa Sarkozyego zarzucano rządowi związki z JDL i ochronę jej działalności po tym, gdy wyszło na jaw, że francuska policja udostępniała swoje ośrodki szkoleniowe do militarnych treningów żydowskich ekstremistów. Grupa ta dopuszczała się wielu ataków na aktywistów propalestyńskich, księgarnie i inne grupy, jednak ich czyny były ignorowane przez policję. Na przestrzeni lat skazano zaledwie jednego żydowskiego bojówkarza.

Film z ataku na propalestyńskiego działacza, którego żydowscy ekstremiści oblali toksycznymi środkami, został zamieszczony na ich stronie internetowej, jednak policja nie podjęła wobec grupy żadnych czynności. JDL organizowała także nabór najemników, obywateli Francji, do działań zbrojnych na terenach okupowanych Palestyny, gdzie mieli wspierać nielegalnych żydowskich osadników. Na swojej stronie internetowej oficjalnie ogłaszali, że poszukują “ochotników z przeszkoleniem wojskowym do wyjazdu do Izraela, gdzie okażą solidarność z żydowskimi osadnikami”.

Wszystkie te działania odbywają się pod parasolem “walki z antysemityzmem” i “ochrony społeczności żydowskiej”. Rzecznik JDL we Francji, Amnon Cohen, publicznie przyznawał, że grupa ma dobre stosunki z francuskimi władzami. Oddziały JDL w różnych krajach organizowały także demonstracje poparcia dla holenderskiego polityka Geerta Wildersa. Aktywne komórki organizacji działają m.in. we Francji, Wielkiej Brytanii, Holandii, Kanadzie i USA.

Za: autonom.pl

Izrael nadal opiera się kontrolom swojego arsenału atomowego

Izrael odrzucił apel ONZ, aby przestrzegał postanowień Paktu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT) i dopuścił międzynarodowych inspektorów. Rząd Izraela nazwał te wezwania “bezsensownym głosem” i podkreślił, że w tym temacie ONZ stracił wiarygodność w oczach tego kraju. (sic!)

Izrael znany jest z ignorowania apeli i rezolucji ONZ, ostatnio jego rząd powiedział, że nie ma dla niego żadnego znaczenia podniesienie statusu Palestyny do roli nieczłonkowskiego państwa obserwatora. Hipokryzja Izraela, który broni się przed międzynarodowymi inspekcjami, ujawnia się w jego kluczowej roli jeśli chodzi o światową nagonkę na program atomowy Iranu, zabieganie o nakładanie sankcji na ten kraj, a nawet straszenie militarną agresją.

ONZ wystosowała niewiążący apel do Izraela, który poparła przytłaczająca większość państw (174 za, 6 przeciw). Wezwanie miało na celu prawne ustanowienie  “wolnego od broni atomowej Bliskiego Wschodu”. Zaskoczony głosowaniem był Waszyngton, najsilniejszy stronnik Izraela. Państwa głosujące przeciwko rezolucji, w oddzielnym głosowaniu poparły wezwanie do powszechnego przystępowania do NPT, wezwanie dotyczy także państw członkowskich ONZ, które do tej pory do niego nie przystąpiły, czyli m.in. Izraela.

Pakt o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej został podpisany w 1970 roku, jego głównym celem jest zapobieganie zbrojeniom nuklearnym. Pomimo powszechnej świadomości, że Izrael utrzymuje potężny arsenał nuklearny, jego politycy oświadczają, że “nie będą pierwszym krajem, który wprowadzi broń atomową na Bliskim Wschodzie”. Izrael posiada około 400 głowic nuklearnych oraz różne systemy ich przenoszenia i wystrzeliwania, m.in. sponsorowane przez niemieckich podatników okręty podwodne. Jest również jednym z czterech krajów, o których wiadomo, że posiadają taką broń, ale nie są uznawane za “państwa nuklearne” przez NPT. Pozostałe trzy to Pakistan, Korea Północna i Indie.

Izrael prowadzi politykę tzw. “nuklearnego zabezpieczenia”, chodzi o posiadanie broni atomowej, która ma odstraszać ewentualnych agresorów. Wezwanie do przejrzystości izraelskiego arsenału przyszło dwa tygodnie przed planowaną konferencją dotyczącą broni atomowej na Bliskim Wschodzie, która ma odbyć się w Finlandii. USA wycofały się z udziału w niej.

Irański dyplomata Khodadad Seifi na Ogólnym Zgromadzeniu ONZ powiedział, że reżim izraelski jest jedynym, który odrzuca warunki fińskiej konferencji i wezwał do silnego nacisku organizacji na rząd izraelski, aby ten wziął w niej udział.

Według ONZ, obecnie na świecie istnieje pięć stref wolnych od broni atomowej. Są to: Ameryka Łacińska i Karaiby, Południowy Pacyfik, Południowo-wschodnia Azja, Azja centralna oraz Afryka.

Za: autonom.pl

ONZ wzywa Izrael do udostępnienia swoich obiektów atomowych

5 grudnia 2012

Trudno o bardziej spektakularny dowód na zmiany na Ziemi niż ta wiadomość, jaka przed kilkoma godzinami pojawiła się w większości agencji prasowych. Zgromadzenie Ogólne ONZ przegłosowało rezolucję wzywającą Izrael do wpuszczenia do jego instalacji atomowych obserwatorów Międzynarodowej Komisji Atomowej ( IAEA). ONZ dostrzegł, że na Bliskim Wschodzie jest potęga atomowa nie podlegająca niczyjej jurysdykcji.

Rezolucja została przegłosowana 174 głosami za i 6 przeciw, było też 6 absencji. Sześć krajów, które głosowały przeciw, to Izrael, USA, Kanada, Wyspy Marshalla, Mikronezja i Palau. To spektakularna porażka Izraela i to kolejna po głosowaniu nad nadaniem Palestynie statusu obserwatora.

Izrael oficjalnie nie wypowiada się na temat swojego programu atomowego, ale wiadomo, że ma przynajmniej 118 głowic jądrowych. Część z nich została podobno rozdysponowana na łodzie podwodne podarowane Izraelowi przez podatników niemieckich.

Kłopoty Izraela spowodował prawdopodobnie przeciek informacji od samej IAEA. Okazuje się, że agencja ta od dłuższego czasu prowadziła obserwacje izraelskiego programu atomowego. Haker Parastoo ( po persku oznacza to przełyk, nawiązanie do afery Watergate ) wykradł komplet danych na temat programu, w tym zdjęcia satelitarne i tajne dokumenty, i opublikował je 29 listopada tego roku. Dzisiejsza rezolucja ma związek z tym materiałem. Należy tylko pamiętać, że nie jest ona wiążąca.

Jak Izrael stracił wsparcie Europy

30 listopada 2012

Idąc za przykładem Francji, jeden członkowski kraj UE za drugim zmieniły swój głos na korzyść Palestyńczyków.

W czwartek, z upływem kolejnych godzin, ogrom izraelskiej klęski na Zgromadzeniu Ogólnym Narodów Zjednoczonych stawał się coraz jaśniejszy. Ministerstwo Spraw Zagranicznych i urząd premiera, jeden po drugim, otrzymywały raporty od izraelskich ambasad w Europie, że w ostatniej chwili kraje zmieniają swoje głosy na korzyść Palestyńczyków. Kilka godzin przed głosowaniem urzędnicy w Jerozolimie zrozumieli, że Izrael został bez jakiegokolwiek wsparcia Zachodu z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych, Kanady i Czech.

“Straciliśmy Europę” – powiedział urzędnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Erozja wsparcia dla Izraela i przechodzenie na stronę Palestyńczyków zaczęło się kilka dni temu we Francji. Słowa prezydenta François Hollande wypowiedziane miesiąc temu na konferencji prasowej z premierem Benjaminem Netanjahu w Paryżu, kiedy to wyraził on wątpliwości co do wejścia Palestyny do ONZ, zniknęły, jak gdyby nigdy ich nie wypowiedział.

Mimo wcześniejszych deklaracji, Francja ogłosiła, że ​​zamiast wstrzymać się, zagłosuje na korzyść przyznania Palestynie statusu państwa-obserwatora, bez pełnego członkostwa w Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Szesnastu członków Unii Europejskiej ogłosiło swoje poparcie dla palestyńskiego ruchu: Hiszpania, Cypr, Portugalia, Luksemburg, Finlandia, Dania, Austria, Malta, Irlandia, Włochy, Słowenia, Belgia, Szwecja, Niemcy i Grecja – w ciągu ostatnich dni wszystkie dołączyły do Francji. Norwegia i Szwajcaria, które nie są członkami Unii Europejskiej, także ogłosiły swoje poparcie dla palestyńskiego wniosku.

Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ uznaje Palestynę w obrębie granic z 1967 roku nieczłonkowskim państwem-obserwatorem. Za przyjęciem rezolucji głosowało sto trzydzieści osiem krajów. Izrael poniósł upokarzającą klęskę polityczną i został wyizolowany wraz ze Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Mikronezją, Wyspami Marshalla i – co najlepsze – z Czechami i Niemcami. Wielka Brytania, która zaledwie kilka dni temu próbowała naciskać na palestyńskiego prezydenta Mahmuda Abbasa, by wycofał swoją rezolucję, również zmieniła swoje stanowisko.

Koniec żydowskiej potęgi

30 listopada 2012

Wczoraj w ONZ Izrael doznał upokarzającej porażki. Narody świata powstały i powiedziały NIE państwu żydowskiemu – NIE dla izraelskiej okupacji, NIE dla izraelskiego naruszania praw człowieka, NIE dla żydowskiego rasizmu. W efekcie, wstały i przyznały się do poważnego syjo-zmęczenia.

Pomimo żydowskiego sukcesu w ciągłym przypominaniu Europejczykom o swojej udręczonej przeszłości, wczoraj Europa przypomniała sobie również o jego winie i europejscy sojusznicy Izraela, tacy jak Niemcy, Francja, Wielka Brytania i Włochy, wysłali Izraelowi jasne komunikaty – że stracili cierpliwość. Jest to faktycznie bardzo dobra wiadomość.

Ale co ciekawe, ta zjednoczona opozycja w stosunku do Izraela nie przyszła w odpowiedzi na izraelską siłę. Wręcz przeciwnie, jest to w istocie reakcja na izraelskie osłabienie. W ciągu ostatnich kilku miesięcy byliśmy świadkami całkowitego i ostatecznego zlikwidowania słynnej izraelskiej mocy odstraszania. Przez miesiąc Izrael sprawiał wrażenie, że jest gotowy i chętny zaatakować irańską infrastrukturę jądrową, ale ostatecznie musiał przyznać, nawet przed sobą samym, że brakuje mu zarówno środków, jak i odwagi, żeby to zrobić. Następnie przypuścił śmiertelny atak na mieszkańców Gazy. Wezwał blisko 75000 rezerwistów IDF, ale przekonał się, że nie mają oni dość odwagi, aby zmierzyć się z palestyńskim oporem.

Zatem, tak jak Izrael uczy się przyznawać do własnego tchórzostwa, tak reszta świata w końcu zbiera się na odwagę i uświadamia sobie, że może sobie spokojnie poradzić bez państwa żydowskiego, które jest po prostu problemem i stanowi poważne zagrożenie dla pokoju na świecie.

Pomimo potężnego lobby żydowskiego, kontrolowanych przez syjonistów mediów i Wall Street, państwo żydowskie i jego syjonistyczni zwolennicy okazali się bezsilni. Izrael może mieć pragnienia, nadzieję, a nawet patos, ale nie jest wystarczająco twardy, by je zrealizować.

Gilad Atzmon
gilad.co.uk

Tłumaczenie: PRACowniA